Link analysis and PageRank - from the Information Retrieval course, rewarded with a 9

Experiences with Domain Specific Languages - from the Model Driven Software Development course, rewarded with an 8,5

A Query-Based Template Framework For Semantic Web Applications - from the Web And Semantic Web Engineering course, got an 8 for the whole course, I guess the paper’s grade was about the same

Modeling Peer-to-Peer Systems - from the Peer-to-Peer Seminar course, rewarded with an 8,5

Cheers!

Be informed that the tweets can be very specific and random. If however a more coherent story about my thesis arises, I’ll be sure to post it on this site (sjorsvanberkel.nl).

Cheers!

PS. If you’re more interested in non-thesis related tweets, you can follow @iamsjors

Let’s start with defining the topics of interest. I’m doing my thesis project at the university, with the Embedded Software group (http://www.es.ewi.tudelft.nl/), a term that encompasses 2 terms: embedded and software, so what does this mean? The “embedded” part implies that we’re not talking about vanilla computers, but… yeah, other devices. Embedded devices are typically MP3 players, mobile phones and modern TV’s, but in our case mostly small robots, yes ROBOTS.

Now don’t get propelled out of your seat. When I say robots, I mean small computers that are able to fulfill tasks alone or in cooperation with other robots. Note that this definition of robots does not require taking out the garbage, but some robots might be able to move, and adjust their environment.

As you may have noticed, the future that is portrayed in science fiction books and movies has not really arrived yet, and that is not only due to our ability as humans to understate the current state of technology (not true? see the comic below), but also due to the fact that programming robots is a humongous PITA in terms of complexity. Obviously this is even more true when we want robots to cooperate and do something useful together.

Without understating my own abilities I can honestly say that this subject is too big for me to tackle on my own, so the best thing I can do is to take a piece of the ginormous pie, understand the difficulties and make things better. So what is this thing that is my piece of the pie…?

Basically I will try to use the principles of evolution to let two parent programs create a new baby program. In combination with having random mutations in programs this will generate a wide range of different programs. By doing this, we can breed a lot of different programs that may or may not serve a certain purpose. Because, like a teacher of mine once said, “Computers are very good at doing very stupid things very fast”, we can generate a lot of programs in a very short time, and judge them by their abilities in a simulator. By picking out the ones that perform best, and having them make baby programs, we can generate programs that are very good at specific tasks. To keep this description the size of a nutshell, we can then load this program on a robot and we’re done, yay!

While this may sound rather easy, the problems involved are scattered across a wide range of computer science problems. To name a few: Genetic Algorithms, Tree-Based Genetic Programming, Agent-based models, Graph Theory, Machine learning, and a lot of different subjects.

So that is in essence what I’m currently doing. As you can see it is multidisciplinary, and hence it is sometimes difficult to explain to outsiders, but I hope this gives you an idea of what I’m doing :)

Cheers!

Dit keer was ik minder ambitieus, en schoof de kruk iets dichter bij de bar. Ik moet er uren gezeten hebben, vertellend over het festival, en in stilte. Het viel me op dat ik als buitenstaander meer aandacht kreeg dan de rest, en ik bedacht me dat ik daarom niet per se iets bijzonders hoefde te vertellen om de avond hier door te komen, het stelde me gerust. Ik informeerde verder tevergeefs naar wat obscure Belgische bands die ik in de afgelopen jaren had opgeduikeld en feitjes die ik onderweg hiernaartoe had opgezocht over dit dorp. Het waren geen gespreksopeners, in hun ogen was het spionage.

Ik dacht terug aan een dronken man die zijn dochter met zijn gedrag steeds aan het huilen maakte in een pendel bus van het festival naar de harde wereld. Haar vriend was op een gegeven moment uit ellende maar bij mij komen zitten. Of hij het verdriet kon aanzien kon ik niet peilen, het enige wat hij zei was “Het is mijn vader niet”, wat een held. Het verdrietige was dat de man nu waarschijnlijk een karikatuur was van zichzelf, na vanavond zou hij alleen nog trekjes vertonen van wie hij nu was. Achteraf heb ik me weleens afgevraagd of er op die dag een breuk is ontstaan tussen het meisje en haar vader.

Ik vroeg of ze hier wel vaker bezoek van buitenaf hadden. Er was een oude vrouw op ongemakkelijke afstand naast me komen zitten. Ik kon haar net niet goed aankijken zonder dat ik de volgende ochtend zeker last van m’n nek zou hebben. Dat dat maar één van de problemen zou zijn als ik op dit tempo zou doorgaan was een publiek geheim in het café. De vrouw antwoordde met een vragende blik, zag ik in m’n ooghoek. Ik wist wat ze bedoelde, het had me een paar uur gekost om precies hier te komen, en erg bijzonder was het niet. Ik liet me van de zijkant uitgebreid vertellen hoe het enige toerisme hier in de buurt werd opgezogen door dorpjes die een brouwerij hebben, en dat dit dorpje daar niet bij hoorde was een bittere rode draad door het verhaal.

De hele avond wachtte ik geduldig en voorbereid af wanneer iemand me zou vragen waarom ik hier eigenlijk was. Ik zou beginnen met uitleggen over het koude noorden, het verschil tussen Nederland en België, mijn liefde voor hun accent, de rust. Een enkele Belg zou misschien zien dat het allemaal maar onzin was, en me meer vragen gaan stellen, die ik zou ontwijken tot diegene me met rust zou laten. Ik was niet bang om de conversatie te voeren, maar men hield hier blijkbaar wel van de stilte.

Voordat ik de bus uitstapte stelde ik de jongen nog een laatste vraag: “Waar komen jullie vandaan?”, “Opwijk” zei de jongen. Niet Moortgat, Affligem of Hoegaarden zoals ik verwachtte. Ik gaf hem een hand, die was ook al niet te best. Mijn gedachten keerden weer terug naar het café. De barman keek me recht in mijn ogen aan. Of ik nog een biertje lustte? “Ja” zei ik, “ik blijf nog wel even… neem er zelf ook één”. Dit keer deed hij geen poging om zijn gulp te openen in het openbaar, en tapte netjes en nietsvermoedend 2 bieren van de tap.

Download PDF: Twee dagen België

Voor het komende uur zaten we in een kleine koffiebar dichtbij het station. Kijkend naar haar ogen en neusbel begon ik aan mijn derde koffie.  We hadden afgesproken elkaar alleen voornamen te vertellen, om zo culturele clichés te ontwijken, al was het duidelijk dat ze uit het oosten van Europa kwam. Ze wiebelde met haar voet, een mager been waaraan een opvallend brede skate schoen zat. Een teken van comfort dacht ik. Rustig kwam er ongeveer elke vier seconden wat condens vrij als ze uitademde, bitterkoud comfort.

Ze had een kwartier machteloos met haar telefoon in haar handen gestaan, keer op keer herhalend dat ze het echt niet wist, en alles had geprobeerd. Ik probeerde me voor te stellen hoe het was, dat soort bittere liefde over de  telefoon, het afdwingen van zorgzaamheid, en betrapte mezelf erop dat ik dacht dat het waarschijnlijk iets van het oosten was. Ze kon geen traan laten om het gesprek, misschien alleen om het benauwende fenomeen van gewenning. Een titaan onder een laag van as.

“Somberheid is geen schande” zei ze, “het gaat om balans”, die conclusie had ik zelf ook al wel getrokken. “Er moet zelfs een dag geweest zijn dat Jezus het niet meer zag zitten.” Ik antwoordde dat ik begreep wat ze bedoelde, genuanceerd met dat ik niet in Jezus geloof. Ik vroeg of ze wist waarom we hier zaten, en ze keek op haar horloge. “Er heeft iemand zelfmoord gepleegd.” Het was niet alleen de oorzaak van ons contact, maar een soort van rode draad door ons korte samenzijn, begeleid door  muziek van Al Bowlly en Ray Noble, de soundtrack van oorlog.

Ze besloot om op te staan en mij blijkbaar te laten betalen. De situatie dwong af dat ik haar niets meer vroeg, en ze verdween de kou in. Stiekem moest ik er even om lachen. Nog een minuut kon ik volhouden dat ze aan het bijna kniehoge tafeltje zat en daarna besefte ik me dat het bijna nutteloos tijdverdrijf was geweest, de openbaring van vandaag.

Enjoy ;)

Download the AlbumCover.FM Widget

Version 1.2: Now you won’t have to enter your username every time you restart, sorry early adopters!

Version 1.4:

• (Uses an internal XML reader so it’s) MUCH FASTER!
• You are able to select a timespan of 3, 6, or 12 months, or just your all time Last.FM record.
• Deals with usernames having spaces in their names, thank you E J Thribb for attending me on this one!

BTW. Don’t ask what happened to version 1.3 ;)

Een aantal weken geleden was ik minder enthousiast omdat ik hopeloos mijn handen heb verbrand door de slecht afgestelde automaat, maar zoals ieder weldenkend mens weet ik dat ik dit niet Egberts-breed moet zien en dus mocht dit de dagelijkse behoefte aan koffie niet stoppen.

Afgelopen dinsdag mocht ik m’n woning niet meer in. Niet omdat ik de huur niet had voldaan, maar omdat de faculteit tegenover mijn woning in de brand stond, wat volgens vele nieuwsbronnen een gevolg was van een in brand gevlogen koffiezetapparaat. Door het gevaar voor asbest heb ik vervolgens anderhalve dag zonder woning gezeten.

Inmiddels is gebleken dat de medewerkers die de koffiezetapparaten vullen worden lastiggevallen tijdens het vervullen van hun taak door koppige studenten en medewerkers. Misschien wel de grootste tekortkoming in deze hele affaire, omdat de technische student er in faalt om fatsoenlijk te redeneren en communiceren, nadat hij er eerder al in was gefaald om een brandveilig gebouw neer te zetten, tenminste, zo is het waarschijnlijk in de ogen van de ramptoerist die voorlopig nog niet van de campus is weg te denken.

Inmiddels teruggekomen op mijn kamer tref ik gelukkig alles aan zoals ik het dinsdagochtend heb verlaten, en schromend maak ik snel wat foto’s vanaf de eersterangs positie op mijn balkon. Ik zie dat de sloopmachine al klaar staat om dit drama met de grond gelijk te maken, en pak een kop donker geroosterde koffie uit mijn o-zo-geliefde koffiepad-apparaat, ook van Egbert.

Version 1.1: No more dependency from glop.org because it did not seem to work anymore… suddenly… Gamertags are now directly downloaded from http://gamercard.xbox.com/foo.card

Download here: Gamertag Widget 1.1

Have fun,

Sjors