Donker geroosterde koffie

Een paar maanden geleden is mijn leefomgeving verrijkt met een groot aantal koffiezetapparaten van ome Egbert. In eerste instantie euforisch door de authentieke smaak kon ik de altijd opstandige houding van mijn medestudenten niet echt waarderen. Naar hun zeggen smaakt de koffie niet naar koffie en, wat ik ze wel moest meegeven, het aantal mislukte pogingen om koffie uit een automaat te halen was nog nooit zo hoog geweest.

Een aantal weken geleden was ik minder enthousiast omdat ik hopeloos mijn handen heb verbrand door de slecht afgestelde automaat, maar zoals ieder weldenkend mens weet ik dat ik dit niet Egberts-breed moet zien en dus mocht dit de dagelijkse behoefte aan koffie niet stoppen.

Afgelopen dinsdag mocht ik m’n woning niet meer in. Niet omdat ik de huur niet had voldaan, maar omdat de faculteit tegenover mijn woning in de brand stond, wat volgens vele nieuwsbronnen een gevolg was van een in brand gevlogen koffiezetapparaat. Door het gevaar voor asbest heb ik vervolgens anderhalve dag zonder woning gezeten.

Inmiddels is gebleken dat de medewerkers die de koffiezetapparaten vullen worden lastiggevallen tijdens het vervullen van hun taak door koppige studenten en medewerkers. Misschien wel de grootste tekortkoming in deze hele affaire, omdat de technische student er in faalt om fatsoenlijk te redeneren en communiceren, nadat hij er eerder al in was gefaald om een brandveilig gebouw neer te zetten, tenminste, zo is het waarschijnlijk in de ogen van de ramptoerist die voorlopig nog niet van de campus is weg te denken.

Inmiddels teruggekomen op mijn kamer tref ik gelukkig alles aan zoals ik het dinsdagochtend heb verlaten, en schromend maak ik snel wat foto’s vanaf de eersterangs positie op mijn balkon. Ik zie dat de sloopmachine al klaar staat om dit drama met de grond gelijk te maken, en pak een kop donker geroosterde koffie uit mijn o-zo-geliefde koffiepad-apparaat, ook van Egbert.