Ik leerde Anoes kennen in de trein. Nadat ze ophing van een heftig telefoongesprek met haar vader vroeg ik haar of het wel ging. “Ik weet niet waar de sleutel is” zei ze. De sleutel van de brievenbus van haar vader, die ze twee maanden geleden kwijtraakte en sindsdien niet meer kon vinden. Haar vader was een jaar geleden vertrokken en sindsdien had ze er alleen nog telefonisch contact mee. “Hij is bang dat ze inbreken” zei ze, “als ze erachter komen dat de post al zo lang niet is opgehaald.”
Voor het komende uur zaten we in een kleine koffiebar dichtbij het station. Kijkend naar haar ogen en neusbel begon ik aan mijn derde koffie. We hadden afgesproken elkaar alleen voornamen te vertellen, om zo culturele clichés te ontwijken, al was het duidelijk dat ze uit het oosten van Europa kwam. Ze wiebelde met haar voet, een mager been waaraan een opvallend brede skate schoen zat. Een teken van comfort dacht ik. Rustig kwam er ongeveer elke vier seconden wat condens vrij als ze uitademde, bitterkoud comfort.
Ze had een kwartier machteloos met haar telefoon in haar handen gestaan, keer op keer herhalend dat ze het echt niet wist, en alles had geprobeerd. Ik probeerde me voor te stellen hoe het was, dat soort bittere liefde over de telefoon, het afdwingen van zorgzaamheid, en betrapte mezelf erop dat ik dacht dat het waarschijnlijk iets van het oosten was. Ze kon geen traan laten om het gesprek, misschien alleen om het benauwende fenomeen van gewenning. Een titaan onder een laag van as.
“Somberheid is geen schande” zei ze, “het gaat om balans”, die conclusie had ik zelf ook al wel getrokken. “Er moet zelfs een dag geweest zijn dat Jezus het niet meer zag zitten.” Ik antwoordde dat ik begreep wat ze bedoelde, genuanceerd met dat ik niet in Jezus geloof. Ik vroeg of ze wist waarom we hier zaten, en ze keek op haar horloge. “Er heeft iemand zelfmoord gepleegd.” Het was niet alleen de oorzaak van ons contact, maar een soort van rode draad door ons korte samenzijn, begeleid door muziek van Al Bowlly en Ray Noble, de soundtrack van oorlog.
Ze besloot om op te staan en mij blijkbaar te laten betalen. De situatie dwong af dat ik haar niets meer vroeg, en ze verdween de kou in. Stiekem moest ik er even om lachen. Nog een minuut kon ik volhouden dat ze aan het bijna kniehoge tafeltje zat en daarna besefte ik me dat het bijna nutteloos tijdverdrijf was geweest, de openbaring van vandaag.
Do you have a Last.FM account and Mac OS X? Then I give you: The AlbumCover.FM Widget! What the widget basically does is show you an album cover of any of your 50 most listened albums. This can come in very handy when you, like I sometimes have, have a feeling that you have enough cool music to listen to, but you don’t have the slightest idea of what to listen. You just fire up your OS X dashboard and click the widget until you found something you’d like to listen to. The odds you’ll find at least one of these albums in your top 50 are, let’s not talk in understatements here, HUGE!
Een paar maanden geleden is mijn leefomgeving verrijkt met een groot aantal koffiezetapparaten van ome Egbert. In eerste instantie euforisch door de authentieke smaak kon ik de altijd opstandige houding van mijn medestudenten niet echt waarderen. Naar hun zeggen smaakt de koffie niet naar koffie en, wat ik ze wel moest meegeven, het aantal mislukte pogingen om koffie uit een automaat te halen was nog nooit zo hoog geweest.
Een aantal weken geleden was ik minder enthousiast omdat ik hopeloos mijn handen heb verbrand door de slecht afgestelde automaat, maar zoals ieder weldenkend mens weet ik dat ik dit niet Egberts-breed moet zien en dus mocht dit de dagelijkse behoefte aan koffie niet stoppen.
Afgelopen dinsdag mocht ik m’n woning niet meer in. Niet omdat ik de huur niet had voldaan, maar omdat de faculteit tegenover mijn woning in de brand stond, wat volgens vele nieuwsbronnen een gevolg was van een in brand gevlogen koffiezetapparaat. Door het gevaar voor asbest heb ik vervolgens anderhalve dag zonder woning gezeten.
Inmiddels is gebleken dat de medewerkers die de koffiezetapparaten vullen worden lastiggevallen tijdens het vervullen van hun taak door koppige studenten en medewerkers. Misschien wel de grootste tekortkoming in deze hele affaire, omdat de technische student er in faalt om fatsoenlijk te redeneren en communiceren, nadat hij er eerder al in was gefaald om een brandveilig gebouw neer te zetten, tenminste, zo is het waarschijnlijk in de ogen van de ramptoerist die voorlopig nog niet van de campus is weg te denken.
Inmiddels teruggekomen op mijn kamer tref ik gelukkig alles aan zoals ik het dinsdagochtend heb verlaten, en schromend maak ik snel wat foto’s vanaf de eersterangs positie op mijn balkon. Ik zie dat de sloopmachine al klaar staat om dit drama met de grond gelijk te maken, en pak een kop donker geroosterde koffie uit mijn o-zo-geliefde koffiepad-apparaat, ook van Egbert.
Was er eens een Sjors VAN Berkel, die blij wílde kijken en niet van Dr. Dre hield, maar desalniettemin is hij in het jaar 2007 nog steeds blij met dit filmpje… enjoy!
